من جایی نرفتم! هستم...این وبلاگ تا سرحال اومدن من واسه نوشتن تعطیله! نمی دونم کی دوباره حوصله دارم بنویسم.فعلا بای تا روی مود بیام.

امروز پروژه ام رو با سلام و صلوات تحویل دادم و لعنت فرستادم به پدر و مادر هر چی نانولوله کربنی و پلیمره! سه ماهه هر جا که می رسم بو می کشم ببینم دانشمندا احیانا پلیمری با نانولوله کربنی مخلوط نکردن بزنن به زخم کاری! دیگه حالم بد میشه از این موضوع! خیلی سبکم الان! این ترم آخر هر چی تو کل دانشگاه خوش گذروندیم همه شو ازمون کشید بیرون...دانشگاه هم خلوت شده و شهرستانی ها رفتن! دلم واسه اونایی که کنکور دادن و تازه می خوان شروع به خوندن فیزیک کنن می سوزه! دوباره فیزیک هالیدی از اول تا جلد 4! دوباره مکانیک تحلیلی! دوباره الکترمغناطیس! آکوستیک! بیچاره ها....

چرا هیشکی تو پست قبلی تحویلم نگرفت؟  

عالم بچه گی من تو دوران بچه گیم خیلی فیلسوفانه و در دوران بلوغم کمیک به نظر می رسه! الان که فکر می کنم زاویه دیدم تو بچه گی با خیلی ها فرق می کرد و البته این مسئله الزاما درست اندیش بودن منو نمی رسونه. فقط فکرم و نوع نگاهم به مسائل فرق داشت! همیشه شب ها قبل از خواب فکرهای علمی می کردم و آخرش با یک لبخند ناشی از رضایت که به به! من چقدر باهوشم! می خوابیدم! و اونقدر به درستی اون دسته بندی ها و تجزیه تحلیل های ذهنیم مطمئن بودم که صرفم نمی کرد با کسی در میونشون بذارم ،چه بسا اسراری رو که خودم با عقل سلیمم! فهمیده بودم با مشورت و سوال فاش می شدن! همیشه فکر می کردم که اگه بابا بزرگ و مامان بزرگم چاقن دلیلش اینه که اونا توی زمان شاه غذا زیاد می خوردن که قوی بشن و با دایناسورها بجنگن! یا آمریکا خیلی کشور بزرگیه که با کشتی کشف شده! چون کشتی خیلی از من بزرگتر بود و حتما حداقل آمریکا دو برابر کشتیه بزرگ بوده که به چشم اومده و کشفش کردن! یا همیشه با دقت چراغ قرمز رادیو نگاه می کردم که آدم های قصه های رادیو رو که تو رادیو قایم شدن ببینم و همه اش فکر می کردم که من چشمام ضعیف شده که نمی بینمشون. وگرنه اونا که مشکلی ندارن!!!!! کم کم بزرگ شدم و نه با پرسیدن که با مطالعه درصدد رفع این شوت بازی ها در اومدم و خلاصه فهمیدم که دایناسورها مال زمان شاه نبودن که! مربوط به دوره ی قاجار بودن! و آمریکا که کشور نیست قاره است! بعد اونوقت قاره یعنی چی؟! بعد اگه آمریکا قاره است پس آفریقا چیه؟! آدم های رادیو؟!!!! هه! رادیو که آدم نداره! تلویزیون توش آدم هست! واسه همین همه اش پشت تلویزیون رو نگاه می کردم! و طول کشید که فهیم شدم!!!!! اما حل بعضی مسائل اصلا تو کتم نمی رفت...مثلا پرابلم رادیو مدت ها برام عجیب و نا شناخته بود که چه طوری حتی تو زیر زمین مادر بزرگ اینا و حتی حتی زیر زمین دوست مادر بزرگ جواب میده؟!!!!! یا اگه سلول های بدن کوچیکن خوب درسته که من عینکی ام اما اگه دستم رو نزدیک چشمام ببرم می بینمشون که! پس چرا می گن فقط با میکروسکوپ دیده میشه؟! و سال ها طول کشید و من وارد ابتدایی شدم و یکم سواد دار شدم و کتاب خوندم و فهمیدم که چه خنگولی بودم قبلا ها! و خیلی از درگیری های ذهنیم حل شد اما چیزهای جدیدی جاشو گرفت که هنوز هم برام مثل یه علامت سوال بزرگ می مونن! اولیش اینه که آیا موجودات فرا زمینی وجود دارن؟! و اینکه یوگا با روح و بدن آدم چیکار می کنه که بعدش هم سرحال ترم هم اینکه حرکاتش با اینکه movement نداره اما باز آدم رو لاغر می کنه؟ و دیگه اینکه قضیه مثلث برمودا چیه؟ و کارهای دیوید کاپرفیلد رو که می گه قوانین فیزیکین توجیه بشه!! تا اطلاع ثانوی سوالات عجیب غریب ذهن من همینن!

اولین علمی که بشر باید تو زندگی بهش بپردازه "خودشناسیه" که حالت بیس و مادر رو برای تمام علوم پیدا می کنه.حداقلش اینه که کسی که خودش رو می شناسه می دونه تو زندگیش چه جوری حرکت کنه و از کدوم راه بره و چی دوست داره و چی نداره... اما انسانی که الان در حال تایپ کردنه با 23 و دوسه هفته سن هنوز هم از واکنش ها و رفلکس های خودش بی خبره و گاهی حرکاتی انجام می ده که خودش برمی گرده با تعجب پشت سرشو نگاه می کنه و می گه:یااللعجب! این کی بود اینکارو کرد؟ گاهی هم اونقدر از عمل خودش کیفور و محظوظ می شه که چپ می ره راست میاد از واکنش سنجیده و عمل عاقلانه اش تعریف می کنه و نهایتا به صورت یه پست تو وبلاگش می نویسه و همه خواننده ها رو در جریان قرار میده که ای ملت! ببینین من عجب آدم باحالیم.

گرفته!

هورااااااااااااااااااااااااا هوراااااااااااااااااااااااااا دوست دارم تا دو روز دیگه همه اش بگم هورا! میشه؟

آقا هر کی که معتاده که نباید لاغر و سیاه باشه و سر چهار راه لنگ بفروشه خوب! یکیو می بینی خیلی خوش تیپ از کنارت رد می شه اعتیاد پدر صاحبش رو هم در آورده! تازه مورد اعتیاد هم که حتما نباید تریاک و حشیش و این حرفها باشه! باز همون آدم خوش تیپه که از کنارت رد شده بودها یادته؟ ممکنه به مثلا اینترنت اعتیاد داشته باشه! و به گفته روزنامه ها اعتیاد به اینترنت هم از بدترین نوع اعتیاده! و من...الهام خانوم!....دو سه روزه خودمو قطع اینترنت کرده بودم و همه اش راه می رفتم تلو تلو می خوردم و استخوون درد می گرفتم و .... آخرش هم با همه لطایف الحیلی که به کار بردم از 30 خرداد تا 2 تیر بیشتر طاقت نیاوردم!!!! و این مقاومتی که من در برابر میل پلید کانکت شدنم به کار بردم شما حتی در نوار غزه هم مشاهده نخواهید کرد و بی صبرانه منتظر خبرنگارای محترم کتاب گینس هستم! ولی واقعا این زندگی نشد! تو ایران که هیچی سر حساب نیست و اومدیم وزیر ارتباطات/مخابرات خلاصه "برس لی" اینترنت خواست همه خطوط ارتباطی رو قیچی کنه و اصلا یکدفعه حس کنه که به هیچ عنوان حال نمی کنه که مردم برن تو دنیای مجازی اونوقت 4 تا آدم مثل من به عذابی الیم دچار میشن و می فهمن که قطع اینترنت از قطع رحم هم سخت تره!(رحم قابل قطع شدنه؟!) خلاصه این روزگار ما بود در این چند روز! همه اش تقصیر بابامه! که واسه من کامپیوتر خرید! یادمه راهنمایی بودم و کامپیوتر اومده بود تو بازارهای معمولی و من هم ندیده ه ه ه! فکر می کردم آدم هایی که کامپیوتر دارن از صبح که بیدار می شن تا شب همواره در حال حال کردنن! و نفس که می کشن همینجوری ابرهای سفید کوچولو از تو دهنشون در میاد که تو هر کدومش عکس یه کامپیوتره! خلاصه فکر و ذکرم شده بود کامپیوتر و بابام که واسه این علوم و فنون جدیده همیشه همراه من بوده برام یک کامپیوتر خرید که الان که به مونیتورش فکر می کنم می بینم یکم از صفحه گوشیم بزرگتره و خدا می دونه چند اینچ بود! و من که همیشه فکر می کردم ملت برتر از من که دم و دستگاه دارن تو خونه، خوب خیلی بد سلیقه ان که کامپیوتر سفید کرمی می خرن و همه اش به خودم می گفتم من بخوام سیستم دار بشم باید حتما مونیتورش قرمز باشه! کیبوردش سبز و کیسش زرد! و خلاصه دستگاه رنگارنگی تو ذهنم بود که گیتس بیچاره از مخیله اش هم عبور نکرده تا کنون! ما کامپیوتر دار شدیم و حالا صفحه روشن و من با چشمای کاملا باز و دهن کاملا بسته در نهایت احساس مرفهی به سر می بردم! حالا با خودم فکر می کردم که این صفحه سیاهه چیه؟ از کجاش در اومده؟ dos! یعنی من چیکار کنم؟ و خلاصه تمام تلاشمو کردم و با همکاری کلی کتاب و عوامل وابسته موفق شدم یه نمودار درختی تو dos بکشم! و از خوشحالی چسبیده بودم به سقف که نموداری بلدم که اسم بابام اولشه بعد هم دو بچه اش! و من یکی از اون دو بچه بودم و احساس کاذب و شدید و عمیق مهندس نرم افزار بودن داشتم! و حالا هی باباهای فامیل رو با توله هاشون ردیف می کردم و هی نمودار درختی شون رو می کشیدم و واسه بالا بردن س-ک-سوالیته ی ماجرا گاهی اسم زن و شوهر های فامیل رو تو نمودار درختی می بردم و حسرت می خوردم که چرا مردای فامیلمون یه زن دارن و نمودارام کوچیک کوچیک می شه!!!! تا اینکه بعد از کلی تلاش در راستای اهداف نرم افزارانه و اشک ریختن پشت مونیتوری که بس که فلت نبود به شکل منحنی در اومده بود یاد گرفتم که ایول! می شه تو یه جایی یه چیزایی نوشت و به یه جایی وصل شد و کاغذه از اونجاهه در میاد و نوشته ها هم روشن!!!!!!!!! اون روز تو مدرسه تمام دفترم پر شده بود از اسم دوستام با دوست پسراشون...تینا و محمد! سمیرا و ناصر و...و من هی می نوشتم واسه اشون و هی پرینت می گرفتم و کلاس می ذاشتم که خوب الان من وقت درسمه! اگه می شه بعد تماس بگیرید! و اونا هم از من اسکول تر! خوب اسم دوست پسر رو نوشتن و پرینت کردنش چه جنبه ی عشقولانه سک-سولانه ای داره که هی خوشتون میاد؟! خلاصه اون هم گذشت و من لیتل بای لیتل بزرگ شدم و فهمیدم کامپیوتر فقط نمودار درختی و اسم دوست پسر نیست و می شه استفاده های عاقلانه تری مثل گوش دادن و دیدن فیلم و ترانه هم ازش کرد و دوران تکامل علمی من در این مسئله هم به خوبی و خوشی رد شد و شدم اینی که الان می بینین و هی تو اینترنت شلنگ تخته می اندازم و کارهای انسان دوستانه می کنم و کارهای مفید و غیر مفید انجام میدم!

دوستم:الهام! این پسره که تازه باهاش دوست شدم خیلی پسره خوبیه.

* به اندازه ی حقوق یک کامند شهرداری استخدام رسمی دولت تو این چند روز اطعمه و اشربه خوردم! فرض کنیم هر کدوم ۱۰۰ کالری داشتن٬ حقوق کارمند رو در ۱۰۰ ضرب کنید.میزان کالری رسیده شده به بدن من رو حساب کنید(۲نمره)!